Le terrorisme intellectuel en Tunisie : L’Islamisme comme cible privilégiée (2/3)

Lire la Partie 1
   

 

2/ Escroqueries intellectuelles et raisonnements fallacieux

Mis à part le mensonge et la propagande, le terrorisme intellectuel peut consister en des procédés plus ou moins sophistiqués comme les sophismes ou autres types d’escroqueries intellectuelles. On cite à titre d’exemple :

·         Amalgame

Ex 1 : Un islamiste du Soudan appelle à violenter les femmes. Le mouvement Ennahdha est un mouvement islamiste. Donc, Ennahdha appelle à violenter les femmes.

Ex 2 : L’Iran est gouverné par des Islamistes, les talibans sont des islamistes. La Tunisie sous des islamistes sera forcément semblable à ces deux pays.

Rq : On n’explicite pas toujours l’implication entre ces parallèles mais on espère qu’elle se fasse intuitivement dans l’inconscient du lecteur. Le lecteur sait déjà qu’Ennahdha est un parti Islamiste. Il suffit donc de prendre des exemples odieux d’islamistes dans le monde, et on sous-entend que chaque islamiste fera nécessairement de même.

·         Argument de l’épouvantail

« Si on ne peut vaincre un raisonnement donné, il peut être possible de sortir victorieux d'un débat avec une version affaiblie de ce même raisonnement. Cela sera d'autant plus facile si nous créons nous-mêmes la version affaiblie en la façonnant de manière à garantir qu'elle sera démolie »

Normand Baillargeon

Cas 1 : prendre les arguments originaux et les séparer du contexte dans lequel ils ont été exposés

Ex : Visite de Hammadi Jebali aux États-Unis. H.J cite l’existence de partis d’inspirations religieuses pour les trois religions monothéistes. Il prend Israël comme exemple pour le judaïsme. On l’accuse d’être pro-israélien. (C'est-à-dire citer un exemple est synonyme d’en faire l’éloge) 

Cas 2 : Présenter quelqu'un qui défend maladroitement une position, réfuter ces arguments et prétendre que tous les arguments en faveur de cette position sont réfutés.

Ex : Les pages FB qui accusent les anti-Islamistes d’appartenance au nouvel ordre mondial, à la Franc-maçonnerie et autre conneries. Répéter cette accusation ridicule pour convaincre implicitement le lecteur de la faiblesse des (de tous les) arguments des Islamistes ou pro – Ennahdha.

·         Appel au ridicule

Ridiculisation des arguments de l'opposant pour les rendre plus facilement réfutables.

Ex : Ahmed Najib Chebbi : Ennahdha veut conduire le pays, redresser l’économie, limiter le chômage avec de simples dictats comme : (الصلاة تنهى عن الفحشاء والمنكر). Bien entendu, c’est facile de réfuter une telle prétention.

·         Faux choix 

Aussi appelé « blanc ou noir » ou la vision du monde en binaire. 

Ex : On présente un pacte républicain au CISCOR. Ce pacte est censé protéger les acquis démocratiques et progressistes. Ennahdha refuse ce pacte pour une raison X ou Y. Donc Ennahdha est contre ces acquis et a l’intention de les remettre en question. 

·         Pente savonneuse 

Prétention qu'un compromis donné doit être refusé car il amorcerait une cascade de conséquences de plus en plus graves.
Ex : La censure des sites pornographiques sera forcément le début pour une censure  plus large des moyens de communication et donc une limitation des libertés fondamentales. 

·         Glissement sémantique : 

Technique consistant à remplacer une expression par une autre afin de la décharger de tout contenu émotionnel et de la vider de son sens (euphémisme)

Ex : la réforme des programmes de l’enseignement entreprise par feu Mohamed Charfi (سامحه الله) au début des années 90 quand il était ministre (gauchiste et d’ouverture disent certains) dans le gouvernement de Ben Ali au moment même où la répression s’abattait sur les islamistes. Cette politique est officiellement appelée (سياسة إصلاح التعليم) alors qu’elle est perçue et désignée par de nombreux commentateurs comme (سياسة تجفيف المنابيع). 

Ex2 : les œuvres de Nouri Bouzid sont pour certains de l’érotisme provocateur alors que pour d’autre c’est de la création artistique.

·         Généralités éblouissantes et mots vertueux : 

Les mots vertueux (ou par opposition les mots vicieux) peuvent provoquer une émotion intense dans l'auditoire. Même si ces mots et ces expressions sont des concepts dont les définitions varient selon les individus, leur connotation est toujours favorable. 

Ex : Ennahdha veut renoncer à la tradition tunisienne millénaire de la tolérance, elle veut briser l’exception tunisienne en matière de droits des femmes. Elle serait contre le progrès et la modernité et peut nous faire revenir plusieurs siècles en arrière.

Toutefois, ces procédés plus ou moins subtils peuvent laisser la place à une campagne de stigmatisation beaucoup plus agressive, plus bas niveau, et plus dangereuse de par ses conséquences.

Lire la suite: Partie 3

Le terrorisme intellectuel en Tunisie : L’Islamisme comme cible privilégiée (1/3)

Remarque : Le terrorisme intellectuel (T.I) s’attaque à d’autres cibles, comme les progressistes, la bourgeoisie ou les libéraux. Mon article n’est en aucun cas une négation – ou minimisation - de ces autres types de T.I, mais la cible Islamiste est un vrai cas d’école où on peut recenser pratiquement tous les procédés, et un type qui mérite d’être étudié de par sa dangerosité et sa sophistication.

Introduction

Le terrorisme intellectuel est une pratique qui vise à intimider une catégorie de gens, groupe ethnique ou social ou une personne, pour empêcher la formulation d'idées qu’on considère comme gênantes. Il empêche la naissance d’un débat sain au sein de la société, favorise la division et la création de tabous, et peut être l’étape qui précède le passage à d’autres types de terrorisme physiques (Ex : Diabolisation des juifs avant la WWII)

Ce type de terrorisme s’est malheureusement introduit en Tunisie, il s’est intensifié au début des années 90 pour viser la sensibilité politique islamiste et s’est manifesté dans une campagne de dénigrement orchestrée par l’ancien régime et soutenue par une partie des intellectuels tunisiens. 

Le terrorisme intellectuel utilise plusieurs procédés qu’on va aborder en les classant selon leur degré de sophistication relatif. La première partie traitera de deux procédés simples : le mensonge et la propagande. La deuxième partie abordera quelques procédés habiles et fallacieux du T.I. Une troisième partie sera consacrée à la stigmatisation et la diabolisation voire la déshumanisation des Islamistes puisque c’est le concept le plus dangereux et odieux, souvent annonciateur d’une vague de terreur, qui du coup n’est plus intellectuelle.

1/ Deux procédés simples : Le mensonge et la propagande

Le mensonge

Et quoi de plus simple pour commencer. Un procédé archaïque qui existe depuis la nuit des temps, mais qui ne perd pas de son éclat et de son charme auprès des hommes et en particulier auprès de mes concitoyens. Toutefois, et comme tout auteur qui se respecte, je ne vais pas m’attarder sur un concept aussi ‘primitif’ bien que malheureusement c’est le concept le plus illustré par des exemples dans la Tunisie d’aujourd’hui. Pour citer quelques mensonges à titre anecdotique 

       ماء الفرق يعود...والضحية شابة في العشرين.   

o        المصدر: موقع باب نت.

o        التاريخ: 07 أفريل 2011

       حمام الأنف: ملتحيان يعتديان على فتاة بشفرة حلاقة

o        المصدر: جريدة الشروق

o        التاريخ: 26 جويلية 2011

       راشد الغنوشي: الثورة حرام شرعا (بينما قال بتحريم الخروج المسلح على الحاكم)

o        المصدر: مقطع من فيديو

o        التاريخ: حلقة تلفزيه سجلت قبل الثورة

       سمير ديلو: تعدد الزوجات ركن أساسي من أركان برنامج النهضة (ركن أساسي إي نعم)

o        المصدر: موقع استثمر في تونس

o        التاريخ: 01 جوان 2011

       راشد الغنوشي: وظيفة المرأة جنسية بالأساس (المقولة ليست له بل لعالم نفس أوروبي و قد فندها)

o        المصدر: مقطع من كتاب المرأة بين القرآن وواقع المسلمين

       في منّوبة: العثور على جثة قس مذبوح من الوريد الى الوريد (المخادعة تتمثل في اتهام متطرفين)

o        المصدر: بيانات رسمية وحزبية (حزب التجديد على سبيل المثال)

o        التاريخ: 18 فيفري 2011

       حادثة المطار عند استقبال راشد الغنوشي

o        المصدر: فيديو هواة

o        التاريخ: 30 جانفي 2011

La liste est bien entendu plus longue, mais l’idée n’est pas de faire un recensement exhaustif.

La Propagande

Action psychologique qui met en œuvre tous les moyens d'information pour propager une doctrine, créer un mouvement d'opinion et susciter une décision. Elle se passe souvent d’utiliser des arguments. Les procédés qu’elle emploie sont :

• Jouer avec les émotions
• Véhiculer un message simple
• Préparer les audiences aux pires scénarios
• Impressionner avec des images (souvent choquantes)
• Répéter et répéter

Ex : Rached Ghanouchi pense que les laïcs sont des apostats et veut remettre en cause le principe même de la citoyenneté. Il se présente comme modéré, mais il est un as du double discours. S’il accède au pouvoir, on assistera à un retour en arrière de plusieurs siècles (on le montre sur le dos d’un chameau), la femme tunisienne perdra tous ses acquis. Il veut certainement instaurer la charia, et sa vision de la charia est forcément celle des talibans. On montre les images de femmes lapidées en Afghanistan. Il appliquera la séparation entre sexes dans les transports, l’enseignement et l’administration. Il imposera le voile. On montre les images de femmes avec des tchadors en Iran.

Ce discours se base sur des postulats. Il se projette dans le futur sans (forcément) évoquer des arguments et bombarde la cible avec des images que l’inconscient rejette. Ce discours est (très) simplificateur et se base sur des clichés. Il prédit l’apocalypse. On répète ce discours jusqu’à ce que le récepteur se dise : je ne peux pas le prouver, mais il y a forcément du vrai là-dedans.

Lire la suite : Partie 2

هيئة بن عاشور وهاجس إقصاء الخطاب الديني

السياق التاريخي: تدور الأحداث الملهمة لهذا المقال في بلاد في شمال إفريقيا - تسمى تونس - سنة 2011 ميلادي بعد اضطرابات أدت إلى تغيير رأس النظام (يطلق على هاته الاضطرابات أحيانا اسم "ثورة")

موضوع النقاش: تقنين أو تقييد مجلة الصحافة للخطاب الديني

مشروع مجلة الصحافة:

            المشروع هذا يتعلق ب"إصلاح" مجلة الصحافة إلي كانت في عهد بن علي والي تعتبر اليوم ديفاسي مع الواقع الجديد ما بعد الثورة، و هاكا علاش كثير من الفصول قلصت مالعقوبات إلي يمكن يتعرضلها الصحفي وهذا مقبول ولكن إلي ما نفهموهش هو الفصول اللي تتعلق بالمساجد و الأئمة والخطاب الديني واللي تم رفضها من مجموعة من الجمعيات الإسلامية في نص البيان التالي

            وباش نلخصو النقاط المرفوضة في هذا البيان:

1.       منع الأئمة من التعبير عما يتعلق بالشأن العام للبلاد السياسي،  والاقتصادي، والاجتماعي،  والثقافي،  والتربوي

2.       ضمان الحصانة للصحفي ومعاقبة كل من يتعرض له بالتهديد أو الإهانة بينما الخطيب معرض للعقوبات المالية والجسدية

3.       عدم اعتبار الوضع الشرعي الخاص للمسجد في الإسلام

4.       عدم تجريم التطاول على المقدسات الدينية

حديث عن الوضع الميداني في تونس وشغل المواطن:

            قبل ما ندخلو في النقاش حول الفصول المعنية، نتذكرو أنو نقاش يجي في إطار اضطرابات سياسية تعيشها البلاد و سفر عدد من رموز النظام السابق إلى خارج أرض الوطن وفي إطار اعتصامات ديما توفي بالحجر و اللكريموجان. ظرف صعيب يتساءل فيه البعض عن مصير الثورة ككل ولكن يبدو أنو هيئة بن عاشور عندها مشاغل أخرى مخالفة تماما لمشاغل المواطن التونسي

حديث عن الشرعية المفقودة

            حكينا في تدوينه سابقة عن التركيبة المنحازة لهيئة بن عاشور والشرعية المفقودة ولكن نعاودو نذكرو (والذكرى تنفع التوانسة) بأمر في غاية البساطة، الهيئة هذه اللي ما عندهاش شرعية بأي حق تعطي لروحها سلطة تشريعية وتسن في القوانين وتحضر لما بعد الإنتخابات؟ (يمكن يخليو للمجلس التأسيسي عملان كود دي لا روت). وهذا السؤال يطرح بأكثر إلحاح وقت يتم التطرق لمواضيع مهمة كيما علاقة الدين بالحياة العامة.

            وأنا شخصيا إنسان تفكيري محدود وما نجمش نفهم كيفاه هيئة فيها ثلة من النساء الديمقراطيات هي اللي تحدد لي آشنو يقول وما يقولش الإمام نهار الجمعة. أنا شخصيا ما فهمتهاش. 

حديث عن اللائكية في العالم الغربي والإسلامي والفوارق بين التجربتين

            كثيرا ما يتم اتهام بن عاشور وبعض الأحزاب اليسارية بأنها تحب تطبق العلمانية الفرنكوفونية في تونس وهذا موش صحيح لأنه فيه تجني كبير على هذه العلمانية (عجب! ) و المثال الأقرب اللي يحبو عليه هو العلمانية الأتاتوركية 

1. العلمانية الفرنكوفونية تعني الفصل بين السلطة الدينية والسلطة السياسية واستقلالية كل وحدة على الأخرى، وهذا – أعزك الله – يمشي في الشيرتين، و ما ينجم حد يجي يقول لقس ما تحكيش في السياسة وإلا الاقتصاد وإلا الإجهاض وإلا الواقي الذكري، لأنه يولي يتنافى مع حرية التعبير

2.  العلمانية الأتاتوركية اللي تخضع فيها المؤسسة الدينية للمؤسسة السياسية ويتم تقزيمها و الحد من دورها وأقرب شاهد هو المستوى متع أغلب خطب الجمعة (إلا من رحم ربي) في العهد السابق

لماذا النموذج التركي وليس الفرنسي للعلمانية؟

            حسب رأيي لسبب بسيط وهو أنو الخطاب الإسلامي أخطر بالنسبة لمن ينادي بالعلمانية في أي قطر إسلامي من أن يترك حرا طليقا ويكتفى بفصله عن المؤسسة السياسية و هو خطاب يؤثر في الناس ولا يمكن لأي سياسي محنك أن يغض الطرف عنه، وهاكا علاش بورقيبة اللي كان لائكي استعمل الخطاب الديني وقت الاستعمار و بعد الاستقلال واستعملو بن علي ويستعملو الباجي قايد السبسي في خطاباته

علاقة عالم الدين أو الخطيب والسياسة: شواهد شرعية و تاريخية

            الشواهد الشرعية كثيرة وتؤكد على دور الخطيب في الحياة السياسية ومن ذلك قوله صلى الله عليه وسلم "أفضل الجهاد كلمة حق عند سلطان جائر" وتاريخنا الإسلامي مليء بالأمثلة عن علماء تمردوا على الساسة كالإمام ابن تيمية الذي توفي في سجنه في قلعة دمشق أو محنة الإمام أحمد ابن حنبل في فتنة خلق القرآن ولعل أفضل مثال على الديناميكية التي يضفيها الخطاب الديني على السياسة ما لعبه يوم الجمعة من دور في الثورات العربية وفي ذلك لآية لقوم يعقلون، أفلا يعقلون؟

الأصوليون

 

أرجوزة على لسان العلمانيين للشيخ يوسف القرضاوي

 

أبلغ رجال الأمن حتى يزحفوا ….. فها هنـــــــا جماعة تطرّفوا
من الأصولييـــن أعداء الوطن ….. أخطر من جميع عباد الوثن
قـــــد نأمن الهندوس واليهودا ….. وقـــــــد نقيم معهم العهودا
إلا أولاء، فأذاهـــــم يُحْذرُ ….. فهم علينا من يهودَ أخطـــــرُ
عرفتهــــم باللحن والسمات ….. ومجمــــل الأعمال والصفات
إذا ما دعى الداعي إلى الصلاة ….. هبّوا لهـــــا في خفة القطاة
حتى صلاة الفجر في المساجد ….. والناس بين راقــــد وراكــد
غايتهـــــم بها رئاءُ النـــاس ….. فمن يطيق ذا السلوك القاسي؟
أعفـَوْا لحاهم زعموها سنة ْ ….. يدنيهــــــم اتباعها للجنـــــــة ْ
ومنهم الحليق كي لا يعرفا ….. للأمن فهو خصمهم مهما صفا

لكنهم مهما اختـَفـَوْا وضللوا ….. عليهمو ألف دليـــــل يوصل
أعمالهم تكشفهم وتفضحُ ….. ما في الوعا على الوعاء ينضح
حياتهم أساسهــــا التزمتُ ..... وفكرهم قوامــــه التعنتُ
تشدَّدوا في الدين وهو يسرُ ..... وكل فرد في السلوك حرُّ
دعواهمو في نصره عريضة ..... لكنْ قلوبُهم هي المريضة
كم رغـّبوا في نهجه ورهـّبوا ..... تعصباً وبئس ما تعصبوا
إذا دُعوا لحفل لهو ٍ راقص ..... أبَوْا، بلا ذوق، إباء ناكص
فما لهم في الفن من خـَلاق ..... إذ حُرموا الحلوَ من المذاق
والرقص عندهم حرامٌ منكرُ ..... كذا قضى الجمودُ والتحجرُ
وحرَّموا ما ساد عـُرْفَ الناس ..... من عهد شيخنا أبي نواس
  

وأنكروا فوائــــــد البنوك ..... كأننـــــا في الزمن المملوكي
ناسين ما حتمــــه التـَغـَيُّر ..... والديــــــن، مثل غيره، يُطوَّر
وخالفوا مفتينـــا الطنطاوي ..... مجدد الزمـــــان في الفتاوي
الشرع في يده كالعجينــــــة ..... لا كالألي عقولهم سجينــــــة
لم يلتفت للشكل بل للجوهر ..... ولم يضيق مثل شيخ الأزهر
وما علينا من مخالفيــــــــه ..... وقوفنا بجنبه يكفيـــــــــــــه
وكلما رد عليـــــــــه العلما ..... زادوه شهرة كنجـــم السينما
فهو بنا شيخ شيوخ العصر ..... من مثله من نجبــــــاء مصر

وشدَّدوا على ذوي المزاج ِ ..... ورفقة الأنس بليل ٍ داج ِ
وقاوموا نفوذ أهل الكـَيـْفِ ..... فحق أن يؤدَّبوا بالسيف
حتى الدخان عندهم ممنوعُ ..... فمـــــــا لهم بطيبٍ ولوعُ
همُّهم الدعوة والدراسة ..... دوماً ومزج الدين بالسياسة
يؤذنون في أماكن العملْ ..... من غير خوفٍ أو حياءٍ أو خجلْ
والناس فيهم تاركو الصلاةِ ..... فكيف يُؤذوْنَ مدى الأوقات

بيوتهم تحفل بالدلائـــل ..... على انتمائهم بدون حائـــل
ستجد السواك والمصاحفا ..... والكتب فيها تالداً وطارفا
من البخاريِّ وشرح مسلم ..... إلى ابن تيمية وابن القيـِّم
وأدوات قـــــــــوة الأبدان ..... بزعم دعم قـــــــوة الإيمان
وكم لديهـــم كتب مُضلة ..... والاعتراف سيد الأدلــــــة
أشد في الفتك من البارود ..... رسائل البنـَّاء والمودودي
وكتب القطبين كالظلال ..... والقرضاوي بعد والغزالي
ومثلها رسائل ابن بـــاز ..... وعلماء الشام والحجــــاز
وربما وجدت للترابــي ..... وهو كبيـــر زمرة الإرهاب
وقد ترى من كتب الغنوشي ..... وتلك كالهرويين والحشيش
كما ترى "شعْبَهم" المشاغبة ..... إحدى قواهم في النزال الضاربة
نساؤهم يزهيـــن بالحجاب ..... والبعض يصررن على النقاب
أشكالهن ترعب الصغارا ..... وتقلق اليهــــــود والنصارى
فكيف يخفون على المباحث ..... وكل شيءٍ ظاهر للباحـــــــث 

أولئكم هم الأصوليونـــــــا ..... قد خرَّبوا الدنيا وشانوا الدينا
فاستنفِروا لحربهم كل القوى ..... فما لهم غير الفناء من دوا
فكل يوم يكسبون أرضــــا ..... تمتد طولاً بيننا وعرضــــا
حتى غـَزَوْا ساحة أهل الفنِّ ..... وأفسدوا المخرج والمغنـِّي
ومن غريب ما نرى ونسمعُ ...... توبة أهل الفن، هذا المفجعُ
ممثلاتٌ يرتدين الحجابـــــا ..... أليس ذلك العجبَ العجابـــا؟
وراقصاتٌ يعتزلن الرقص ..... كأن هذا الرقص كان نقصا
من ذا يعيب الهز للبطــــون ..... وذاك من روائع الفنـــــون
أليس من ميراثنا الثقافـــــي ..... رياضة الخصور والأردافِ
فيـــا مثقفون أسرعوا الخطا ..... فدولــة الفن دنت أن تسقطا
ماذا وراء ذلـك التحجبِ ..... إلا تــــآمر أثيــــم أجنبــــــي
يدعو نجوم الفــن أن يتوبوا ..... كأنما كانت لهــــــم ذنوبُ
أليس يــــدرك هؤلاء السادةْ ..... أنَّ الفنـــــون ذروة العبادةْ
ما الفن إلا صلوات الروح ..... دعك من المتون والشروح

لا بــــــــد من حل ومن علاج ..... من غير تطويـــــــــــــل ولا لجاج
والحل أن يحاربوا مثل الجربْ ..... إن شئت سل بدراً وسل شيخ العربْ
كلاهما أعلن في صراحـــــــــة ..... وفي صراحة الوزير راحــــــــــة
ليس لهـــــــم عندي من خلاص ..... إلا الكلامُ من فـــــــــم الرصاص
لا رفـــــــقَ لا سماحَ لا هوادةْ ..... فحقهم منا هـــــــــــــــــــو الإبادةْ
أما انتظار منطق القضـــــــــاء ..... فشأنُ أهل العجز لا المضــــــاء
نحن هنــــــا القانونُ في القانون ..... فتوى الإمام حمزة البسيونـــــي
وليقل القضــــــــــــــاء ما يشاء ..... فما قضيناه هو القضــــــــــــــاء

واحذر من التمييز والتصنيف .....ما بين داعي الرفق والعنيف
فكل هؤلاء فـي الهوى سوا ..... من لم يمارس عنفه فقد نوى
لكن أهل الاعتدال علينا أخطر ..... لأنهم على الطريـق أصبر
هم يربحون جولة فجولـــة ..... وبعد ذاك يبلعون الدولـــــة
يستخدمون العلم والحاسوبا ..... سل سلسبيل تعرف المطلوبا
وطوروا الخطاب للصغـــار ..... باللحـــن والنشيد والحوار
أما رأيت صرحهم سفيرا ..... كيف غدت أكثرهم نفيـــرا
فاعجب لقوم طاردوا الأصولي ..... وكرموا المنافق الوصولي
فقل على داركم العفــــــــاءُ ..... إن لم تدارك أرضَهــــا السماءُ

الحرية لأمان الله

 أمان الله ماهواش بطل

أمان الله شاب تونسي عادي آمن بأفكاره ودافع عليها في العالم الإفتراضي ولكن زاده في عالمنا إلي نعيشو فيه

أمان الله طالب تونسي وقع اعتقاله و تعنيفه والحاقه قسرا بالخدمة العسكرية رغم أنو من حقه يكمل قرايته وتجنيده بالصورة هذه فيها إساءة كبيرة لصورة الجيش التونسي

لكن

...

للأسف

...

أمان الله ما يتحكاش عليه في البرلمان الأوروبي

أمان الله ما كسرش تابوهات و ما عملش أفلام تقدمية وما كرموهش في المهرجانات العالمية

أمان الله ماسبش الجلالة باش يُعتبر "مبدع" و يدافعو عليه الوخيان "المبدعين"  و يدقو جرس الإنذار ويندبوها على الحداثة وحقوق الإنسان

...

أمان الله ماهواش بطل ولكن مواطن تونسي من حقه أنو يعبر عن رايه خاصة بعد 14 جانفي وفي تونس "الثورة" أو هكذا يقال

أمان الله رمزللحرية، حريته من حرية أي تونسي وكرامته من كرامة أي تونسي

أمان الله نتمناو له الحرية كيما نتمناوها لأي تونسي

ما هياش دار بوك يا سي عياض

·       فرضية:  أنا نبدا المدونة بفرضية بسيطة: أي قرار يهم مصير شعب لازمو يكون قرار شرعي وباش يكون شرعي لازمو شرعية (ساهلة) سواء كانت هذه الشرعية شعبية وإلا دستورية وإلا ثورية وإلا حتى ميتافيزيقية (بدينا في البلادة)...المفيد ثما شرعية

·       سؤال (بسيط أما يطرح نفسه) : شني الشرعية متع المدعو سي عياض بن عاشور شُهِرعظيم السيسكور؟

·       تمشي: نبداو نشوفو في الشرعيات وحدة وحدة واللي ما تخدمش نجربوا غيرها

شرعية لذاته :

 يعني مجرد أنو السيد اسمو عياض وهو ولد بن عاشور يعطيه شرعية قيادة السيسكور و اصدار القوانين وقيادة البلاد إلى حين الانتخابات، وهذا إما لذاته وإما لصفاته (جماله وحسبه ونسبه ودينه)  وإما لتاريخه النضالي (قيل أنو بن علي كان ما يرقدش الليل خوفا من انتقاداته والعهدة على من قال). أنا باش نكون موضوعي نعترف إلي سي عياض ولد عائلة وبوقوس(الباقي العلم عند ربي) أما ظاهرلي الشرعية هذه ماتكفيش للمنصب متاعو.

إذن هات نشوفو إذا كان الشرعية ماتنبعش من ذاته بالكشي جات من غيره

شرعية لاختياره:

ما غير ما نطول عليكم معناها شرعية من انتخاب مباشر أو غير مباشر وإلا مستمدة من شرعية إلي عينوا وأنا نقول الزوز ما عندوش (هو شكون إلي عينوا؟)

وبما أنو أي إنسان عندو منطق يعرف أنو أي شرعية تنضوي تحت التعريفين السابقين نستنتجوا إلى سي عياض فاقد للشرعية كشخص. معناها بصفة أخرى كي يجي في التلفزة زايد يحاول يقنعني إلي قراراته منطقية و يلعبلي عل الوتر الحساس ويجبدلي على الحداثة والتسامح والمرأة...لأنه ببساطة رأيه مايعنينش. ماهو قلنا السيد ماعندوش شرعية. علاش تطويل الهدرة؟

لا شرعية له بل مجرد رئيس لهيأة شرعية

 و كيما قال الراجل : ما يستحقش شرعية، تي إش يعمل بيها؟

هات نطيحو البارة ونشوفو لعله مجرد منسق لهيأة شرعية. كلام صعيب هات نفهموه كلمة كلمة

منسق

هو في الأصل السيد الفاضل ماهوشي مُطالب باش تكون عندو الشرعية فالأصل أنو مجرد منسق لأعمال الهيئة كيما تشوفو رئيس برلمان أي دولة ديمقراطية موش الفاتق الناطق اللي يفرض في رايو على الناس و هاكا علاش نشوفو رؤساء البرلمانات الديمقراطية رغم أنو أصلهم من حزب الأغلبية يحاولو يخليوا نفس المسافة مل الأحزاب الكل (متع ناس كلاس، أما يا ذنوبي...) ويتجنبوا أنهم يعطيوا رايهم خاصة إذا كان فيه نقد لأحد الأطراف خلي على ذلك إذا كان فيه تهديد...(آش مدخل التهديد، سامحوني كي المدونة تطوال نولي نفلطي...)

هيأة شرعية:

في أي دولة ديمقراطية الشرعية مستمدة من الشعب (أجزم اختصارا للنقاش) وتُوكل لأشخاص بعينهم عن طريق الإنتخاب.أما بما أنو في تونس ما عناش وقت لكل هذا (نعملوشي انتخابات باش نحضرو للإنتخابات يا رسول الله؟) لازمنا نحاولو نلقاو صيغة تقربنا من هالشرعية و من بين الطرق أنا نلمو الأحزاب الكل في الهيأة (آش ماش نعملو سينون؟). تباقينا الخطر يكمن في حاجتين: الأحزاب لا تمثل الشعب أو نسبة التمثيل غير متوازنة أي تلقى 10 أحزاب شيوعية (أقصى اليسار) مقابل حزب يميني واحد (على سبيل المثال). ونفس الشيء ينطبق على الجمعيات كيما النساء الديموقراطيات (متقليش شكون ناداهم و علاش، تلقاهم في الهيأة وفي التلفزة وفي القهوة وفي... نسكت خير) والمستقلين كيما سي محرر العقد الجمهوري اللي يعترف بأنه كتب العقد بقصد إحراج طرف معين لتبيان كونه هذا الطرف انسلاخ ديمقراطي (شكون يعرف المصطلح هذا منين جاء؟) و كي نقول أنو ثما مصدري خطر فإني افترضت حسن النية في اختيار أعضاء هذه الهياة وقد يكون هذا الافتراض يعبر عن حسن نية الكاتب أو عن غباؤه (غباء منقطع النظير يقول الأخ إلى بجانبي...).

لا شرعية له بل مجرد رئيس لهيأة غير شرعية

الهيأة غير شرعية ولكن القائل يقول خير من بلاش ما عندناش حل آخر

في هذه الحالة وبعجالة يفترض أمرين في طريقة عمل الهيأة:

الاقتصار على الضروريات والملزمات من القوانين والقرارات والتحضير للانتخابات وانتظار المجلس التأسيسي اللي عندو الشرعية الحقيقية باش هو اللي يحضر الدستور و يتلها بالتطبيع من عدمه ويكتب العقود الجمهورية إلخ...

العمل على تعزيز روح الوفاق والحرص على أخذ القرارات بالإجماع موش قالو تصويت. (و استحلفكم بالله شكون ينجم يفهمني كيفاش يلزمني تصويت ناس أنا ما صوتش عليهم من أصلو...)

خلاصة القول:

أكتفي بوضع فيديو إطلالة سي عياض في قناة نسمة ولكم التعليق أكتفي بالقول : التهديد موش معقول و معندوش مبرر وحتى بالشرعية مرفوض و يعوق إقبال السياح والمستثمرين...

 

ملاحظة :

المدونة عبارة عن رؤوس أقلام تكتفي بالإشارة أو قل التلميح بالفكرة ولم أشأ الخوض في التفاصيل

الناس المعنية بالمدونة هي الناس الموافقة على الفرضية الأولى موش اللي تصفق لبن عاشور لمجرد أنو قراراته تتفق مع رؤاها و مصالحها

      

Ennahdha est-elle responsable du chaos actuel en Tunisie ?

Avant de répondre à cette question, je me permets de faire une petite supposition (Qu’on fait souvent dans les marchés financiers): Ennahdha est un acteur [politique] qui connait ses intérêts et essai de les servir.

1/ Est-ce qu’Ennahdha a intérêt à ce qu’il y ait du chaos dans la Tunisie actuelle ?

-          D’abords, Ennahdha est à priori classée première dans la plupart des sondages politiques sur Internet [professionnels et amateurs], c’est le parti qui remplit les tribunes dans pratiquement n’importe quelle ville tunisienne et celui qui dispose - selon ses détracteurs - du réseau de communication le mieux implanté dans toutes les tranches de la population. En quoi alors il a intérêt à provoquer un chaos qui risque de retarder des élections qui vont peut-être le donner gagnant ?

2/ Est-ce qu’Ennahdha a mis son poids derrière le sit-in d’El Kasbah ?

-          Supposons qu’on s’est trompé sur la vraie assise populaire de ce parti et que les sympathisants ne dépassent pas ceux qui ont assisté aux meetings dans les quatre coins du pays, Ce parti n’est-il pas capable de mobiliser – au moins – des milliers de personnes s’il était vraiment derrière le sit-in d’el Kasbah [au moins ceux qui sont allés accueillir R.G à l’aéroport] ?

3/ Pourquoi Ennahdha a soutenu le sit-in en demi-teinte et a évité d’appeler au rassemblement en son nom ?

-          C’est le genre de situations où l’on soutient les revendications, mais on a peur de subir les conséquences, et c’est probablement parce que le parti s’est senti dos au mur et obligé de soutenir les revendications tout en sentant le piège qu’on a voulu lui tendre en le poussant à mobiliser ses partisans et manifester dans la rue. C’est donc que ce parti n’avait pas le choix. Pour rappel, la revendication majeure est liée au CISCOR, sa composition et son rôle.

4/ Le CISCOR : Représentatif de la société tunisienne ?

-          Le CISCOR est à l’origine une instance dont le président a été désigné, et elle est censée représenter toutes les sensibilités politiques en Tunisie. Toutefois, l’histoire a fait qu’on ait un grand parti à droite qui s’appelle Ennahdha, et une panoplie de petits partis dont une majorité presque écrasante est d’orientation gauchiste. On n’a pas voulu écarter ce qu’on appelle –je le dis avec amertume- « la société civile », le président du CISCOR fait appel à la LTDH, à FIDH (solidarité familiale oblige), à ... et malchance, ils se situent presque tous à gauche du spectre politique. Pour terminer en beauté, on fait appel à des indépendants, dont le fameux rédacteur du pacte antirépublicain et autres, et bizarrement, ils sont pour la plupart, aussi, de gauche…

 5/ Le CICSOR : le consensus à la tunisienne ?

-          Bien entendu, toute démocratique est basée sur un système de vote, mais si on sait a manière avec laquelle le CISCOR a été constitué, un vote à majorité absolue est-il vraiment démocratique ? ou quand un roi désigne une assemblée, va-t-elle élire quelqu’un d’autre que sa personne ? on dit en arabe [ما بني على باطل فهو باطل].

6/ Pourquoi Ennahdha n’a pas réagi avant ?

-          Les réactions n’ont pas tardé – à vrai dire – à critiquer le déséquilibre structurel qui sévit dans le CISCOR, l’une des réactions les plus claires [et précoces] a été celle de [حميدة النيفر]. Ennahdha toutefois voulait rester dans le CISCOR malgré l’hostilité qu’elle y trouvait parce qu’elle savait qu’elle n’a pas intérêt à jouer seule et voulait à tout prix se montrer coopérative même si ça va diminuer sa représentativité dans l’assemblée constituante. (Un président sensé être neutre et qui affiche ses positions anti-Islamistes, un système de vote à plus forts restes pour défavoriser les grands partis…). C’est d’ailleurs pour ce but qu’elle essayait de rentrer dans des coalitions pour éviter de paraître comme une force qui veut dominer la scène politique.

7/ Pourquoi Ennahdha a réagi maintenant

-          Le CISCOR a commencé petit à petit à vouloir se doter d’un rôle législatif (sachant qu’il n’y a pas de plus suprême dans une démocratie) et a voulu commencer à dicter des lois d’une manière totalement frénétique, y compris une nouvelle loi pour les partis. Certains parlent d’un pacte républicain doté de pouvoirs supra constitutionnel [قلو تفهمشي في الديمقراطية قلو نزيد فيها], d’autres d’une loi pour le financement des partis avec des rumeurs de financements étrangers pour Ennahdha alors que la loi actuelle l’interdit formellement. Tout cela sachant qu’il n’y a pas d’ordre du jour pour les discussions au sein du CISCOR, et que c’est le président et le bureau exécutif qui en décide sans n’en informer personne.

8/ Ennahdha, entre le marteau et l'enclume…

-          Ennahdha avait deux choix, ou bien rester dans le CISCOR et subir tout ce qui peut sortir d’une assemblée qui lui est désormais ouvertement hostile, ou bien sortir et protester, sachant tout  ce dont l’appareil médiatique va lui reprocher et qu’elle va être accusée de mener vers des troubles [de l’ordre public, histoire de mimer une langue de bois qu’on entend souvent]. Pire encore, la large mosaïque du CISCOR [mais en trompe l’œil] fait apparaître Ennahdha comme le parti qui veut imposer son avis à des dizaines et dizaines d’autres partis, associations et personnalités indépendantes alors que si on analyse selon l’orientation politique des acteurs du CICSCOR on verra une image totalement différente et un sur représentativité presque insolente de la gauche tunisienne. Le système pseudo-démocratique du vote au sein du CISCOR (alors qu’il n’a rien de démocratique vu la composition initiale du CISCOR) place Ennahdha comme le mauvais joueur qui veut bloquer toutes les décisions si elles vont à l’encontre de ses intérêts et qui est prêt à arrêter le jeu s’il commence à y perdre [نلعب ولا نحرم].

9/ Le CPR, un allié loyal d’Ennahdha ?

-          Toute l’analyse précédente faire apparaître Ennahdha comme seule face au CISCOR, sauf que ce n’est pas le cas, et qu’une multitude de partis [dont le CPR] et de personnalités ont critiqué le chemin pris par cette instance. Le CPR a mis sur la table les mêmes arguments et sa réaction dans le CISCOR et dans la rue était beaucoup plus radicale qu’Ennahdha [Du fait qu’il a plus de marge de liberté, et qu’il est moins harcelé par ses adversaires]. Bien entendu, les anti-Ennahdha diront avec simplicité : Le CPR a vendu son âme à Ennahdha. Une simplicité qui ne peut émaner que d’un esprit tordu…

10/ La gauche et le pouvoir, une relation vraiment conflictuelle ?

-          Un petit retour en arrière nous rappelle que la gauche tunisienne a joué un rôle important dans la lutte contre la dictature de Bourguiba [Bien qu’ils aient introduit malheureusement le concept de violence révolutionnaire dans les universités]. Toutefois, cette relation peut redevenir amicale si on introduit dans l’échiquier politique les Islamistes. Le danger en commun que représente ces derniers fait naitre une relation amicale entre les ennemis d’hier, et c’est ainsi qu’on a eu un gouvernement d’ouverture à gauche dans le premier quinquennat d’après 87 avec le pilier sécuritaire qui revient au noyau dur du régime, et le ministère de l’éducation qu’on a accordé à un gauchiste pour soit disant le réformer [سياسة تجفيف المنابيع]. Cette composition s’est presque retrouvée intacte dans le premier gouvernement de Ghannouchi avec la gauche qui prend les ministères d’éducation et d’éducation supérieure [et d’autres] et les ministres de Ben Ali qui restent dans leurs postes [ministères régaliens]. Cette relation de solidarité s’est manifestée aussi dans les communiqués du gouvernement et de certains partis de gauche qui désignent souvent le même ennemi en commun.

11/ Mot de la fin [souhait]

-        La démocratie qui s'installe suite à une révolution nécessite le passage par une période de transition. Que cette période soit donc la plus courte possible, que chaque instance qui est censée gérer le pays d’ici les élections soit la plus neutre possible et mette en avant l’intérêt du pays et non des manouvrières électorales ou idéologiques dont la Tunisie d’aujourd’hui n’a nullement besoin.